معنی و مفهوم فعالیت فرهنگی در ادارات - از :دکتر محمد خالقی مقدم

برخی از مردم، چیزهایی در مورد کار فرهنگی و ضرورت انجام آن برای کشور شنیده اند، ولی از قدیم گفته اند، «شنیدن کی بود مانند دیدن؟!» زیرا انجام دادن کار فرهنگی، آن هم از راه گوش دادن و یا شنیداری از طبقه عوام جامعه ای که معنی و مفهوم فرهنگ را نمی دانند حال و روز فرهنگ کشور را به چنین وضعی می اندازد که باعث می شود تا همان مسولی که با خطاطی های زیبای تابلو نویس خیابان 17 شهریور، عنوان معاونت فرهنگی و یا کارمند فرهنگی را بر سردرب اتاق خود آویخته است و اگر کسی از وی در مورد شغلش و یا وظیفه اش و یا معنی و مفهوم کار فرهنگی بپرسد، که چه تعریفی برای آن دارد، شاید حتی یک کلمه هم پیدا نکند که به آن سوال وی جواب بدهد، ولی ضروری است که برای توجیه شغل خود و یا ضرورت اشتغالزایی خود حتما به آن تابلو برنجی بیرون اتاقش استناد اداری بکند و یا مهم بودن شغل خود را برای جامعه ایران تاکید کرده تا جزو جماعت بیکاران شهر محسوب نگردد و یا بلافاصله توجیهی هم پیدا می کند که اگر هم کار فرهنگی وی نباشد حتماً نظم سیاسی کشور بهم می خورد و یا تمام مقامات کشوری مدیون این نوع کار فرهنگی وی در همان اداره هستند و یا اگر فعالیت فرهنگی آنها نباشد هیچ کدام از مقامات جامعه کشوری هم پستشان را به دست نمی آورند و یا توجیه های اداری و فرهنگی از این قبیل ... که برای بسیاری  از سئوال کنندگان می بافند تا مشغله روزانه اداری خود را توجیه کنند که نام آن را  فعالیت فرهنگی گذاشته اند که هر روزه به برخی از این نوع فعالیت های ذیل می پردازند که نام آن را فعالیت فرهنگی گذاشته اند و مثلا در یک نهاد به اصطلاح علمی کشور  ورواج این نوع  فعالیت فرهنگی روزانه می باشد و هر روز تعداد زیادی از جلسات در برخی از سالن های اداره مزبور تشکیل می شود که مرتبا انجام آن فرایض جمع شدن های همگانی برای فعالیت فرهنگی مزبور هم از جمع شدن برای فرایض نماز جماعت و یا اجتماع وسیع برای آن بیشتر و با شکوه تر است و وقتی به علت تفاوت آن ها فکر می کنی و نمی دانی که علت این نوع اجتماعات وسیع و مکرر چیست؟ و باورت می شود که شاید احساس نیاز شدید یک جامعه به فعالیت فرهنگی و جان نثاری در راه آن باعث این نوع اجتماعات است و وقتی از نزدیک، پرس و جو می کنی، می بینی که این فعالیت فرهنگی و اجتماع های مکرر و روزانه و مرتب و فریضه گونه برای آن جلسات صرفا بر اثر معجزه کار فرهنگی نیست! و بلکه معجزه دیگری اساس ودخیل مکانیزم این نوع جمع شدن های مکرر را فراهم می کند و آن خاصیت تکثیر شدن اس ام اس (sms) است که اختراع آن پدیده مخابراتی سریعا تعدادی از افراد گرسنه را به یک کانون جمع شدن و در کمترین زمان ممکن اجتماع یافتن فراهم می آورد و خاصیت دیگرش نیز از معجزه تکثیرشدن کیک و ساندیسی است که بلافاصله از جعبه های کارتون باز شده و سریعا بین اعضاء آن سالن های بزرگ تکثیر می شود و آدم مات و متحیر می ماند که آیا این همه جمعیتی که برای فعالیت فرهنگی مورد ادعا اجتماع می کنند،آیا از همه ملل جهان، بیشتر معنی و مفهوم فرهنگ و امورفرهنگی را می فهمند؟و یا نه! آری علاقه مندی به فرهنگ و امور فرهنگی در کشور ما غوغا می کند! زیرا هر روزه اجتماعات بزرگی، در گوشه کنار هر اداره ما به خاطر آن ادعاها، برگزار می شود، یک روز اجتماع بخاطر طرفداری از ادبیات وروز دیگر بخاطر اجتماع جهت طرفداری از یک سوژه انتخاباتی، روز سوم ... و آدم می ماند که این همه جمعیت کثیر و وسیع آیا به خاطر مهم بودن این سوژه های فرهنگی، این همه با شور و حرارت اجتماع می کنند؟ و یا به خاطر دو خاصیت تکثیری دیگری که نام بردم و آنان را به جلسه مزبور کشانده است؟ و یا آن دو خاصیت تکثیری است که معجزه در کشاندن این همه جمعیت انبوه، به سالن های اجتماعات دارد؟ و یا باعث ایجاد مشاغل زیادی در اداره های ما شده است؟ که یکی در آن اداره مسول روزانه تدارکات کارمندی کیک و ساندیس مزبور باشد و دیگری کارشناس واحد بودجه و برنامه ریزی اداری کیک و ساندیس و سومی ذیحساب و حسابدار دریافت و پرداخت آن پول کیک و ساندیس ها و چهارمی معاونت اداری و مالی کیک و ساندیس مزبور و پنجمی کارخانجات تولید کننده آن ها،‌ و فقط اگر نام اداره مزبور را به جای یک واحد علمی کشور، اداره خدمات رسانی کیک و ساندیس نمی گذارند، حداقل این زرنگی را دارند که نمی گذارند مردم ایران بفهمند که آن ها در اداره مزبور، مشغول چه نوع، خدمات اداری هستند؟